Je baas belt je op en zegt kortaf dat je naar zijn kantoor moet komen. Meteen voel je je hartslag versnellen, je maag trekt zich samen en je handpalmen worden klam van het angstzweet.
Dit lijkt op de reactie wanneer je oog in oog staat met een leeuw. Angst is echter geen vrees voor direct gevaar, maar een onbestemd gevoel van onrust en bezorgdheid over wat er zou kunnen gebeuren.
Deze reactie is normaal en helpt om snel in actie te komen bij dreigend gevaar. Maar voor sommige mensen is angst geen waarschuwingsmechanisme meer, maar overheerst het gevoel en wordt het een permanente last.
Al jaren zoeken wetenschappers naar de reden waarom angst soms verandert van nuttige respons naar een verlammende stoornis. Dit antwoord is essentieel voor het vinden van betere behandelingen.
Een Amerikaans team onder leiding van neurobioloog Andrew Fox denkt nu een doorbraak te hebben bereikt: ze lokaliseerden de oorsprong van angst in een specifiek hersengebied.
